domingo, 10 de abril de 2011


Enseñovos un cahiño do carnaval de viana. Espero que vos guste, o sonido dos "bombos" en directo e unha pasada!! chámase FOLIÓN!!!!
Ala vamos tocar o FOLIÓN!!!

martes, 29 de marzo de 2011

El despertar de los sentidos

En relación a lo que hemos estudiado, os dejo esto :)




El suplemento Vigo [4] Costados recoge, bajo el título "El 


despertar de los sentidos"


un articulo sobre la Sala de Estimulación Multisensorial


que inaugura la Fundación Menela el próximo día 2 de abril 


con el motivo de la celebración del


Día Mundial de Concienciación sobre el Autismo.





el articulo está en la entrada de este enlace en la página 8: 




http://medias.farodevigo.es/documentos/2011-04-28_DOC_2011-03-28_23_10_38_vigo4costados.pdf








espero que os guste...










domingo, 27 de febrero de 2011

AL PIE DESDE SU NIÑO


Deixovos outro poema de Pablo Neruda (Estravagario. 1924). Unha reflexión sobre a vida.











El pie del niño aún no sabe que es pie,
y quiere ser mariposa o manzana.

Pero luego los vidrios y las piedras,
las calles, las escaleras,
y los caminos de la tierra dura
van enseñando al pie que no puede volar,
que no puede ser fruto redondo en una rama.
El pie del niño entonces
fue derrotado, cayó
en la batalla,
fue prisionero,
condenado a vivir en un zapato.

Poco a poco sin luz
fue conociendo el mundo a su manera,
sin conocer el otro pie, encerrado,
explorando la vida como un ciego.

Aquellas suaves uñas
de cuarzo, de racimo,
se endurecieron, se mudaron
en opaca substancia, en cuerno duro,
y los pequeños pétalos del niño
se aplastaron, se desequilibraron,
tomaron formas de reptil sin ojos,
cabezas triangulares de gusano.
Y luego encallecieron,
se cubrieron
con mínimos volcanes de la muerte,
inaceptables endurecimientos.

Pero este ciego anduvo
sin tregua, sin parar
hora tras hora,
el pie y el otro pie,
ahora de hombre
o de mujer,
arriba,
abajo,
por los campos, las minas,
los almacenes y los ministerios,
atrás,
afuera, adentro,
adelante,
este pie trabajó con su zapato,
apenas tuvo tiempo
de estar desnudo en el amor o el sueño,
caminó, caminaron
hasta que el hombre entero se detuvo.

Y entonces a la tierra
bajó y no supo nada,
porque allí todo y todo estaba oscuro,
no supo que había dejado de ser pie,
si lo enterraban para que volara
o para que pudiera
ser manzana.





jueves, 17 de febrero de 2011

A CALLARSE






















Ahora contaremos doce
y nos quedamos todos quietos.

Por una vez sobre la tierra
no hablemos en ningún idioma,
por un segundo detengámonos,
no movamos tanto los brazos.

Sería un minuto fragante,
sin prisa, sin locomotoras,
todos estaríamos juntos
en una inquietud instantánea.

Los pescadores del mar frío
no harían daño a las ballenas
y el trabajador de la sal
miraría sus manos rotas.

Los que preparan guerras verdes,
guerras de gas, guerras de fuego,
victorias sin sobrevivientes,
se pondrían un traje puro
y andarían con sus hermanos
por la sombra, sin hacer nada.

No se confunda lo que quiero
con la inacción definitiva:
la vida es sólo lo que se hace,
no quiero nada con la muerte.

Si no pudimos ser unánimes
moviendo tanto nuestras vidas,
tal vez no hacer nada una vez,
tal vez un gran silencio pueda
interrumpir esta tristeza,
este no entendernos jamás
y amenazarnos con la muerte,
tal vez la tierra nos enseñe
cuando todo parece muerto
y luego estaba vivo.

Ahora contaré hasta doce
y tú te callas y me voy.

Pablo Neruda. Estravagario 1924



miércoles, 5 de enero de 2011


Mirade que lle pedin eu os reis magos!!!
Que preciosidade!!!
Naceu o 25 de decembro e casi, casi estuven no parto!!!

LOS REYES MAGOS


AHORA SI QUE NO TENGO DUDAS!!!!!!


Los Reyes Magos son verdad

Apenas su padre se había sentado al llegar a casa, dispuesto a
escucharle como todos los días lo que su hija le contaba de sus
actividades en el colegio, cuando ésta en voz algo baja, como con
miedo, le dijo:
- ¿Papa?
- Sí, hija, cuéntame
- Oye, quiero... que me digas la verdad
- Claro, hija. Siempre te la digo -respondió el padre un poco sorprendido
- Es que... -titubeó Blanca
- Dime, hija, dime.
- Papá, ¿existen los Reyes Magos?
El padre de Blanca se quedó mudo, miró a su mujer, intentando
descubrir el origen de aquella pregunta, pero sólo pudo ver un rostro
tan sorprendido como el suyo que le miraba igualmente.
- Las niñas dicen que son los padres. ¿Es verdad?
La nueva pregunta de Blanca le obligó a volver la mirada hacia la niña
y tragando saliva le dijo:
- ¿Y tú qué crees, hija?
- Yo no se, papá: que sí y que no. Por un lado me parece que sí que
existen porque tú no me engañas; pero, como las niñas dicen eso.
- Mira, hija, efectivamente son los padres los que ponen los regalos
pero...
- ¿Entonces es verdad? -cortó la niña con los ojos humedecidos-. ¡Me
habéis engañado!
- No, mira, nunca te hemos engañado porque los Reyes Magos sí que
existen -respondió el padre cogiendo con sus dos manos la cara de
Blanca .
- Entonces no lo entiendo. papá.

- Siéntate, Blanquita, y escucha esta historia que te voy a contar
porque ya ha llegado la hora de que puedas comprenderla -dijo el
padre, mientras señalaba con la mano el asiento a su lado.

Blanca se sentó entre sus padres ansiosa de escuchar cualquier cosa
que le sacase de su duda, y su padre se dispuso a narrar lo que para
él debió de ser la verdadera historia de los Reyes Magos:

- Cuando el Niño Jesus nació, tres Reyes que venían de Oriente guiados
por una gran estrella se acercaron al Portal para adorarle. Le
llevaron regalos en prueba de amor y respeto, y el Niño se puso tan
contento y parecía tan feliz que el más anciano de los Reyes, Melchor,
dijo:
- ¡Es maravilloso ver tan feliz a un niño! Deberíamos llevar regalos a
todos los niños del mundo y ver lo felices que serían.
- ¡Oh, sí! -exclamó Gaspar-. Es una buena idea, pero es muy difícil de
hacer. No seremos capaces de poder llevar regalos a tantos millones de
niños como hay en el mundo.
Baltasar, el tercero de los Reyes, que estaba escuchando a sus dos
compañeros con cara de alegría, comentó:
- Es verdad que sería fantástico, pero Gaspar tiene razón y, aunque
somos magos, ya somos ancianos y nos resultaría muy difícil poder
recorrer el mundo entero entregando regalos a todos los niños. Pero
sería tan bonito.
Los tres Reyes se pusieron muy tristes al pensar que no podrían
realizar su deseo. Y el Niño Jesús, que desde su pobre cunita parecía
escucharles muy atento, sonrió y la voz de Dios se escuchó en el
Portal:
- Sois muy buenos, queridos Reyes Magos, y os agradezco vuestros
regalos. Voy a ayudaros a realizar vuestro hermoso deseo. Decidme:
¿qué necesitáis para poder llevar regalos a todos los niños?
- ¡Oh, Señor! -dijeron los tres Reyes postrándose de rodillas.
Necesitaríamos millones y millones de pajes, casi uno para cada niño
que pudieran llevar al mismo tiempo a cada casa nuestros regalos,
pero. no podemos tener tantos pajes., no existen tantos.
- No os preocupéis por eso -dijo Dios-. Yo os voy a dar, no uno sino
dos pajes para cada niño que hay en el mundo.
- ¡Sería fantástico! Pero, ¿cómo es posible? -dijeron a la vez los
tres Reyes Magos con cara de sorpresa y admiración.
- Decidme, ¿no es verdad que los pajes que os gustaría tener deben
querer mucho a los niños? -preguntó Dios.
- Sí, claro, eso es fundamental - asistieron los tres Reyes.
- Y, ¿verdad que esos pajes deberían conocer muy bien los deseos de los
niños?
- Sí, sí. Eso es lo que exigiríamos a un paje -respondieron cada vez
más entusiasmados los tres.
- Pues decidme, queridos Reyes: ¿hay alguien que quiera más a los
niños y los conozca mejor que sus propios padres?
Los tres Reyes se miraron asintiendo y empezando a comprender lo que
Dios estaba planeando, cuando la voz de nuevo se volvió a oír:
- Puesto que así lo habéis querido y para que en nombre de los Tres
Reyes Magos de Oriente todos los niños del mundo reciban algunos
regalos, YO, ordeno que en Navidad, conmemorando estos momentos, todos
los padres se conviertan en vuestros pajes, y que en vuestro nombre, y
de vuestra parte regalen a sus hijos los regalos que deseen. También
ordeno que, mientras los niños sean pequeños, la entrega de regalos se
haga como si la hicieran los propios Reyes Magos. Pero cuando los
niños sean suficientemente mayores para entender esto, los padres les
contarán esta historia y a partir de entonces, en todas las Navidades,
los niños harán también regalos a sus padres en prueba de cariño. Y,
alrededor del Belén, recordarán que gracias a los Tres Reyes Magos
todos son más felices.

Cuando el padre de Blanca hubo terminado de contar esta historia, la
niña se levantó y dando un beso a sus padres dijo:
- Ahora sí que lo entiendo todo papá.. Y estoy muy contenta de saber
que me queréis y que no me habéis engañado.

Y corriendo, se dirigió a su cuarto, regresando con su hucha en la
mano mientras decía:
- No sé si tendré bastante para compraros algún regalo, pero para el
año que viene ya guardaré más dinero.

Y todos se abrazaron mientras, a buen seguro, desde el Cielo, tres
Reyes Magos contemplaban la escena tremendamente satisfechos.

QUE LOS REYES MAGOS OS TRAIGAN MUCHOS REGALOS.


Por cierto, echa de tu casa a ese barbudo y gordo impostor de rojo,

es un invento de la Cocacola!!!

jueves, 23 de diciembre de 2010

Bo Nadal



........... para todos e todas e moitos moitos.......
.......................................................................................
.......................................................................................





Bicossssss

sábado, 20 de noviembre de 2010

o dia dos pequerrechos



Hoxe fai  22 anos que Nacións Unidas aprobaba a Convención dos Dereitos do Neno. 










Fai un click, e verás todos os dereitos dos nosos nenos:
 http://www.youtube.com/watch?v=DBAmGRSqtIE

lunes, 15 de noviembre de 2010

a...b...c...3d



oooOooOOoHhhhHHHhhh...
Merqueino en Escocia, como vos dixen, pero imaxino que tamén o hai aquí :)
E por se nalgún momento das vosas vidas ides até alí, recoméndovos o Carberry Tower, preto de Edimburgo (hai coellos e cervatos!)

sábado, 13 de noviembre de 2010

Holaaaaa!!! Por fin!!! Conseguin entrar, despois de varios intentos, xa que a miña falta de memoria xogoume unha mala pasada, non me acordoba que contraseña metera, bueno un show!!!!
Que ben onte no magosto non??? Lástima que non poideran vir máis rapaces, pero claro o tempo tampouco axudou moito....como delegada de clase, quero dicir publicamente que a miña clase traballamos todas moito, por ali andabamos, corre pa eiqui, corre pa li, trapo por un lado, escoba polo outro, mesas pa riba, mesas pa baixo...( por certo, debe ser cousa da idade, non poiden subir máis que unha mesa, non podia cas duas!!, e pola noite vaia maniotas nas pernas).
Bueno, para ser o primeiro ano, creo que todo saiu bastante ben, e os rapaces que estiveron pasarono ben, que era o importante!!!!! FELICIDADES A TODAS!!!
Por certo o meu galego é oriental, xa se nota non??????? ata o lunssssssssssssssssssssssssssss

viernes, 5 de noviembre de 2010

DOULA. ¿ A que soa fermoso?


Fai uns días escoitei por primeira vez esta palabra, sonora, agarimosa, parece galega....., pois non, nin a RAG, nin a RAE me deron unha definición.

Comezan as miñas pescudas pola rede onde claro está atopeina, faste unha composición, pensas .......

Chega o día en que a Doula nos visita, estas fora cas túas compañeiras, ves chegar unha cara amiga, ¿es a Doula? resposta afirmativa. Si, pódovos asegurar que tiña e ten cara de Doula.

Creo falar por todas as miñas compañeiras ao dicir que nos tivo dende as 6 da tarde ata preto das 10.30 remexendo no noso interior e facéndonos pensar e escudriñar en cousas esquecidas, doce , moi doce é a palabra que me suxire, non son capaz de atopar outra; que outra cousa pode desexar unha muller que leva no seu ser o máis prezado que a natureza lle puido dar.

GRAZAS, MOITAS GRAZAS


jueves, 4 de noviembre de 2010

FACER NÚMEROS, LETRAS E FORMAS







O día que tocounos ser monitoras na clase de Xogos a Susana e a min, plantexamos este xogo. Cada grupo tiña que construir cos seus corpos unha palabra. A palabra era JUEGO . E éste foi o resultado. Eu paseino moi ben, vendo como vos facíades o xogo. Espero que vos tamén o pasárades ben.
¿Cál creedes que foi o grupo gañador?



lunes, 1 de noviembre de 2010

Xogos para o magosto

.

IDEAS DE XOGOS PARA O MAGOSTO


  1. COMER, SOPRAR E ESTOUPAR

Comer. unha castaña cocida, inchar un globo e logo estoupalo ca parte do corpo onde as costas perden o seu nome, e decir cu, para asi poder pasar a seguinte proba.

Unha variante podería ser inchalo ata estoupalo.


2. CORREDOR ESTREITO FEITO CON OURIZOS OU CASTAÑAS

Facer un corredor estreito polo que debe pasar o participante ou parella de participantes, como mostra o debuxo, a pata coxa, para poder pasar a seguinte proba sempre que manteña a postura senón comeza dende o principio.


Pescudando ideas para un Magosto


Acta da xuntanza do alumnado do ciclo de infantil modular do IES relativa a choiva de ideas sobre a celebración do Magosto, vai transcrito consonte foron emerxendo as ideas:
  • mímicas: con tarxetas, xogo no que hai que adiviñar sentimentos
  • xogo que realizaron Andrea e Rosa (segundo) o curso pasado (hai que completar a información porque non tomei nota do contido do mesmo)
  • unha castaña de emocións: atopar parellas de emocións iguais (xogo de memoria)
  • creba-castañas: recompoñer imaxes
  • caixa máxica (sentido do tacto)
  • globos (escachalos co traseiro)
  • carreira con castaña e culler
  • correr por parellas (...o da culler?)
  • en troques do xogo con ovos e chocalos até que rompan, co ourizo das castañas (movemento pélvico)
  • probas con aros... (ir ao ximnasio a ver o que hai)
O curso pasado os xogos comezaron antes das seis e remataron antes das nove. Participouse por grupos (maiores e nenas/os). Fixeron unha proba. A comida a elaborou o alumnado do ciclo de Sociosanitaria. Mercouse un agasallo para o grupo gañador e todo o alumnado aportou do seu peto un euro. Proposta para que desta volta, todos os grupos rematen todas as probas, aínda que xa se saiba que grupo é o gañador. Hai que confeccionar os selos que confirmen que todos os grupos realizaron todas as probas. Temos que ter unha idea aproximada de cantas persoas van vir. Ollo con isto: se todo o alumnado (infantil e sociosanitaria) monitoriza as probas... haberá suficientes persoas para o rol de participantes?
  • cantar cancións (non chas quero, non chas quero...?)
  • proba do gusto: probar alimentos (elaborar un gorro de chef?)
  • proba do oído (... e do olfacto?) 
  • elaborar un diploma
  • tres estanques de ras (desta volta castañas)
  • crear un conto a partir dunha bolsa para cada grupo con obxectos (imprescidible: unha castaña)
  • pintarlles a cara a nenas e nenos
Antes de saír do instituto, no departamento, logo de botarlle unha ollada a un libro que hai sobre o Magosto, escurríuseme a idea polos miolos de argallar un labirinto polo que unha castaña tiña que ir na procura do seu sorriso, que perdera, e atopalo. Temos que botarlle un ollo e ver que outras cousas nos pode inspirar! Por exemplo, agora que o penso... mellor... hummm... o pensamos entre todos/as, tendo conta de: soprar, papiroflexia, pompas, ciencia, froita, futbolín de castañas...
Non o falamos pero penso tamén que habería que realizar unha actividade final para agradecer a participación, poder ser cunha canción, alguén coñece algunha alegre e divertida na que haxa que mover o corpo?
Hai tamén que falar sobre se vai ou non a haber castañas asadas ou cocidas e que se vai cociñar; como vedes, temos algunhas ideas xa pero hai que concretar, decidirmos por que imos a facer en concreto e organizar quen vai facer cada cousa. Nesta semana que vén... todas/os: mans á obra!! ou neste caso: coas mans nas castañas (e ollo cos ourizos;)
PD: e como coñecer non está demais, vaivos o tradicional click!
Veña... outro click (de onde saquei a imaxe:)

domingo, 31 de octubre de 2010


"A Santa Compaña"


Neste tempo de defuntos vouvos contar a lenda da Santa Compaña. É unha das crenzas mais arreigadas na imaxinación e sentimento das xentes campesiñas da Galicia.
Moitos hai que din que a teñen visto, se ben non acertan a explicar concretamente o que é. Falan de espritos, de pantasmas, de luces que unhas veces son fachas acesas, outras osos da canela da perna que aluman como aquelas. É tal que unha procesión de mortos que cáseque sempre portan un cadaleito. Algunhas vegadas nese cadaleito vai un familiar do que presencia o paso da campaña, que non tarda en morrer: outras é o corpo de alguén que morreu en pecado.
Amiudo, o disgraciado que atopa no seu camiño a Santa Compaña, sempre a altas horas da noite, é obrigado a seguir, formando parte do cortexo, aquela fúnebre e medoñenta comitiva. E como os espectros corren ou voan por vales e montes, atravesan balados, silveiras e matos, o mortal que vai coeles remata sempre aparescendo esmorecido, cheo de rabuñaduras e coas roupas esfarrapadas.
Hai quen di que a compaña é a procesión de tódolos aboengos de aquel que vai morrer, que lle chegou a súa hora e que o agardan. Recollen a ialma do parente ó morrer e lévana consigo.
O frente desta comitiva de pantasmas adoita figurar un espectro de maior grandura, según algúns a Estadea; outros din que o que vai diante portando unha cruz é un ser vivo que tivo a disgracia de se atopare con paso da hoste e vese obrigado a se incorporare a ela.